BEgijnhofje Breda

Het begijnhofje

Het begijnhofje kent veel verhalen uit het verleden. Begijnen zijn vanuit de twaalfde eeuw ontstaande vrouwen beweging, het waren een bepaalde groep  nonnen. Ze leefden als groep bij elkaar en beloofde trouw aan de leidster. De begijnen mochten wel hun bezit houden, ze verdienden hun eigen geld. In 1990 overleed de laatste begijn in Breda. De vrouwen droegen een speciaal gewaad.

Het begijnhof stond eerst dichter bij het kasteel van Breda. Ze zijn verplaatst met de belofte dat de Nassau’s ze altijd zouden beschermen.

Voor de begijnen is er een begin gemaakt met een mannenklooster, door Johanna van Polanen. Hier is alleen een kloostergang en ingang nog van teruggevonden.

In de tachtigjarige oorlog moesten van de staatste troepen alle katholieke geestelijken Breda verlaten. Maar door speciale bescherming van prins Maurits mochten de begijnen blijven. Wel verloren ze hun kerk. De ingang van de kerk naar het begijnhofje werd dicht gemetseld. Pas later is de deur terug gevonden. De begijnen hebben later een eigen kerk erbij gebouwd.

In het begijnhofje wonen nog steeds alleen alleenstaande vrouwen en word het gezien als een stilte gebied.